Tuinbeurs met hoofdletter T.

Een Tuinbeurs met de hoofdletter T van Troep.

Een paar keer per jaar voel ik me geroepen om naar een Tuinbeurs te gaan. Soms een vakbeurs, soms een publieksbeurs. Meestal zit er in de naam iets van het woord Fleur, Tuin of Garden, (De Home and Garden Fair op Beeckestein was ooit de allereerste en de moeder der tuinbeurzen, en de eigenares, een gevierd tuinarchitecte (altijd getooid met hoed en hoge bruine laarzen) was slim en verkocht de beurs op zijn hoogtepunt aan  bladen makers van Sanoma. Een paar jaar daarna kwam koning crisis en pats! weg standhouders, weg publiek, weg beurs.) Tuinbeurzen worden georganiseerd bij een kasteel of op een landgoed het onderhoud moet ergens van worden betaald.

Vol goede moed, op sneaker en zonder overbodige bagage als zware A4 tassen loop ik de beurs op in de stroom van 60- en vooral plussers, die enige mate voldoen aan volgend profiel:
De man: keurige pantalon, dwarsgestreept of geruit vrije tijdsshirt, gepoetste Ecco's, je ziet hem denken: 'hier scoor ik punten voor een dag vissen mee'.
De vrouw: gelukkig, genietend kijkend, haar netjes gekapt, witte broek, toch een vestje of regenjasje, klein parapluutje  paraat in de handtas waar ook nog een kleinigheid inpast)
De auto (vermoedelijk Prius) staat goed geparkeerd a 5 euro (hiervan wordt de parkeerwachter, de lijntjes en het hokje op het weiland betaald (klein rekensommetje: 2000 x5 Euro =... )
De toegang: vanuit een onafzichtelijk lelijke kassabus wordt er met een verveeld gezicht 2 x 15 euro afgerekend.  (3000 x 15= ...)
Tussen en in de gehuurde witte tenten worden de koopwaar aangeboden. Eerst de hardcore business: plantenhandelaren, kwekers, speciaal ingekochte plantgoed, uiteraard ook de demonstratie van tuingereedschap . "Ik heb thuis ook zo'n geweldige tuinschaar ooit gekocht,  al 10 jaar blijft deze scherp;  U had gelijk hoor!"  roep ik naar de marktkoopman. Hij kijkt me trots aan.  Ook een brocante-handelaar heeft een stand onder de bomen ingericht. Vraag me niet wie er heden ten dage nog een oude, krakkemikkige houten ladder of een zinken wasteil op een beurs koopt, maar ze horen erbij. Je zou het missen als het er niet was. Hiernaast nog wat buitenissigheden als jacuzzis' (zo van voor 2008)  en de zoveelste variant op steiger houten tuinmeubelen. Nog steeds erg populair, deze 'goedkope', voorzien van splinters,  binnen 5 jaar wegrottende, logge gevaartes van vurenhout voor in de tuin. Hippe lounge sfeer en het predikaat 'stoer' doet wonderen.
Dan een straatje met kleinere tenten, waar je als in een Arabische sjouk naar binnen kunt lopen, met totaal onnodige prullen van kaarsen, groene thee, kwakzalf-producten van halfedelstenen tot aan kleding.  Engelse waxcoats voor wie nog niet doorheeft dat deze kledij al 10 jaar uit de mode is, sterker nog: nu door hipsters als 'vintage' weer worden gedragen.

Met moeite ontdek ik nog een aantal enthousiaste kwekers en groene collega's waarmee ik kaartjes uitwissel.  Ik spreek ze over het vak en ik begrijp dat, ondanks het mooi ontworpen mini-tuintje waar ze in staan het ook voor hen moeilijk is hier omzet te behalen.
Na een bezoekje aan de druk bezochte  'La Place' tent voor een grote Latte Machiato en een gezond broodje mag ik van mezelf wel weer richting parkeerplaats.  Vlak voor de uitgang koop ik nog een tasje met vaste planten om niet helemaal voor niks te zijn gekomen.

Lucie Nijsen @Matergardens